Ik heb er uiteraard geen probleem mee dat bedrijven winst maken, maar de omvang ervan roept wel heel wat vragen op. Is zoiets wel rechtvaardig, terwijl we weten dat steeds meer gezinnen, ook uit de middenklasse, het moeilijk hebben om hun energiefactuur te betalen? Zijn dergelijke winsten normaal terwijl de wereld in een diepe mondiale economische crisis verwikkeld zit? Kan een deel van het geld niet gebruikt worden om de hoge energieprijs te compenseren? Vertegenwoordigers van de petroleumsector zullen deze vragen pareren door ons te wijzen op de gigantische investeringen die nodig zijn om de sector draaiende te houden. Exxon-topman Rex Tilleron durft zelfs verder te gaan en beweert dat de zijn bedrijf meer belastingen betaalt en kosten maakt dan dat het winst maakt. Een haast sarcastische opmerking, zeker als je weet dat het winstpercentage van zijn bedrijf (+60%) exact overeenkomt met het percentage waarmee de olieprijsin juli 2008 was gestegen tegenover dezelfde maand van het jaar ervoor. Dat was ook het moment waarop we met het OCMW van Zottegem beslisten om een collectieve stookolie-aankoop te organiseren.

Brafco moet eigen sector durven in vraag stellen

De actie werd een succes – 1443 Zottegemse gezinnen namen deel aan de actie en we verkregen een korting van 15% op de literprijs – maar de Belgische Federatie der Brandstoffenhandelaars kon er niet mee lachen. Zeker toen bleek dat heel wat andere OCMW’s dezelfde plannen koesterden. Dagvaardingen en dreigementen waren het trieste gevolg. Brafco vindt de acties bedreigend voor de sector en beschuldigt de initiatiefnemers van concurrentievervalsing. De grote winsten zitten inderdaad niet bij de handelaars maar bij de petroleumsector. Waarom wordt er dan geschoten op de initiatiefnemers van collectieve aankopen (OCMW’s,KWB’s, wijkcomités, enz.) en de consumenten, en niet op petroleumsector? Zou het kunnen dat Brafco het wel en wee binnen de eigen sector liever niet in vraag stelt? Of kiest de federatie onder het motto never bite the hand thatfeeds you liever voor de makkelijkste weg?

De kracht van het collectief

Een ding is zeker, de petroleumsector maakt gigantische winsten en weet dat miljarden mensen overal ter wereld nog steeds voor een groot deel afhankelijkzijn van petroleumproducten voor hun dagelijkse vervoer, energie en verwarming. Nog een zekerheid: de winsten zullen zeker niet terecht komen bij deze modale gebruikers, terwijl zij juist het hardst te lijden hebben onder de hoge prijzen en de gevolgen van de economische crisis. Wordt het dan niet hoog tijd dat we samen een vuist maken tegen dit ongebreidelde kapitalisme en op z’n minst proberen te bekomen dat een deel van deze winsten wordt belast en geïnvesteerd in structuren die de koopkracht van de gewone mensen vrijwar en enenergie-armoede bestrijden? Ik roep Brafco dan ook op – en dit niet voor de eerste keer – om samen te werken, in plaats van ons te bestrijden. We zouden partners moeten zijn in de strijd tegen een mechanisme dat zowel weegt op de portemonnee van de gebruikers als op die van de handelaars. Alleen (en met mijn partij) zal ik deze strijd zeker aangaan, maar samen staan we (nog) sterker. Ofmoet ik nog uitwijden over de kracht van het collectief?