UNIZO en andere werkgeversorganisaties, evenals de liberale partijen laten geen gelegenheid onbenut om een staking bij het openbaar vervoer aan te grijpen voor een pleidooi over minimum dienstverlening. Vlaams volksvertegenwoordiger Kurt De Loor (sp.a) vindt het welletjes.

“Het moet nu maar eens gedaan zijn met dat gezeur over de invoering van een minimum dienstverlening telkens men bij het openbaar vervoer het werk durft neer te leggen”, zegt Kurt De Loor, “de werkgeversorganisaties en de liberale partijen moet durven zeggen waar het voor hen echt om gaat en dat is een  uitholling van het stakingsrecht. Daar kan ik als socialist niet mee akkoord gaan.”

Plat populisme

Kurt De Loor beschuldigt de liberale partijen en de werkgeversorganisaties ook van plat populisme. Kurt De Loor: “Het is heel makkelijk om je bij een staking van het openbaar vervoer aan te sluiten bij de verongelijkten, de mensen die niet naar hun werk geraken, de kinderen die niet naar school kunnen, enz. Dat is wat de liberale partijen en werkgeversorganisaties graag doen en op die manier creëren ze mee een sfeer van collectief ongenoegen en worden de stakers in een slecht daglicht geplaatst. Dat speelt dan weer in de kaart van hun echte bedoelingen en dat is uiteraard de uitholling, of voor sommigen zelf afschaffing, van het stakingsrecht.”

Allerlaatste redmiddel

Kurt De Loor betreurt het dat daarbij vergeten wordt dat staken voor  werknemers vaak het allerlaatste redmiddel is. Kurt De Loor: “Als de onderhandelingen met de werkgever zijn stuk gelopen en andere middelen zijn uitgeput, dan is een staking niet alleen het ultieme redmiddel, maar ook een recht, en zo moet het blijven.”

Staken is niet makkelijk

Hij is er ook van overtuigd dat stakers niet zomaar over een nacht ijs gaan. Kurt De Loor: ”Geloof me, het werk neerleggen, een fabriek plat leggen, het openbaar vervoer stil leggen, is voor de betrokken werknemers niet iets dat ze zomaar doen om de mensen te pesten. Staken is niet makkelijk en dat vergeet men soms. Ik herinner me een verpleegster die niet anders kon dan staken omdat de werkomstandigheden voor haar en haar collega's steeds slechter werden zonder dat de directie wou ingrijpen. Tegelijkertijd werd ze verteerd door enorme schuldgevoelens tegenover de patiënten die ze daardoor in de steek liet. Wel, een buschauffeur, een treinbestuurder of een conducteur zal het ook niet makkelijk vinden om niet te werken, maar vaak kan men alleen nog kiezen tussen staken of de werkomstandigheden alweer zien verslechteren. Zeker in deze tijden van economische crisis mogen we ons niet door plat populistische praat laten verleiden om ons geweer te richten op mensen die in een werksituatie zitten waaraan ze verbeteringen wensen aan te brengen!”