Het was ‘aandoenlijk’, de beelden van Bill Clinton en Al Gore met de journalistes Laura Ling en Euna Lee. Net vrijgekomen – na een maandenlange opsluiting – uit het voor de VS verwerpelijke en onmenselijke communistische Noord-Korea. De ‘hereniging’ vond plaats voor het oog van de massaal verzamelde pers. Het moest en zou een media-gebeuren worden, want hier was rechtvaardigheid geschied!

Foto: www 

‘Goed dat de grootste mogendheid zo’n wereldleiders heeft met zo’n groot hart en een rechtvaardigheidsgevoel’ denk ik dan bij mezelf. Tenslotte was het enige ‘misdrijf'’ van de journalistes dat ze Noord-Korea waren binnengedrongen – zonder toelating – vanuit China. Daarvoor werden ze veroordeeld tot 12 jaar dwangarbeid. Een extreem zware straf als je ’t mij vraagt. Maar het blijft natuurlijk een strafbaar feit, ook naar internationale normen, waar in Noord-Korea strenge straffen op staan. Over de ‘goodwill’ en het ‘groot hart’ van Noord-Korea, dat tenslotte toch de vrijlating liet gebeuren, hoor of lees ik geen letter. Toch is een vermelding en bedanking hier zeker op zijn plaats.

Hip Hip Hoera … ook voor de VSA ?

Laat deze zaak me nu onmiddellijk denken aan deze van de Cuban 5!

Binnenkort, namelijk op 12 september, zullen de Cuban 5 precies 11 jaar opgesloten zitten in hoge veiligheidsgevangenissen in de VSA. Hun ‘misdrijf’ : infiltreren in anti-Cubaanse terroristische netwerken in Miami (VSA). Hiermee trachtten ze terroristische acties, gecoördineerd vanuit de VSA tegen Cuba, te voorkomen. De zaak van de vijf Cubanen is omstreden o.a. omwille van de politieke manipulaties door de VSA, het gebrek aan onpartijdigheid van de jury in Miami, de extreem zware straffen en het feit dat de VSA-overheid het bezoekrecht aan de familieleden weigert of sterk bemoeilijkt. Een aantal echtgenotes, waaronder Olga Salanueva en Adriana Pérez die reeds verschillende keren naar ons land reisden om meer ruchtbaarheid te geven aan deze zaak, konden hun echtgenotes al 11 jaar niet bezoeken omdat de VSA hun visa-aanvragen telkens weigerde.

De Werkgroep voor Arbitraire Detenties van de Verenigde Naties verklaarde in 2005 dat de opsluiting van de Cuban 5 een overtreding is van het internationaal recht en maande de VSA aan de zaak in orde te brengen. Ook Amnesty International heeft ernstige vragen bij de rechtsgang en ondernam reeds verschillende stappen rond de schending van het bezoekrecht.

Ook wordt alles in het werk gesteld om deze zaak, zowel in de VSA als internationaal, uit de schijnwerpers te houden. Geen ‘aandoenlijke’ verschijningen voor de verzamelde pers in deze zaak. Het lukte me zelf, drie jaar geleden, maar 1 keer om een kort onderhoud te krijgen op de VSA-ambassade om deze zaak te bepleiten. De overige verzoeken die ik elk jaar stuurde naar de ambassadeur, telkens rond 12 september, bleven onbeantwoord. Gelukkig zijn er de internationale steuncomité’s die de zaak trachten onder de aandacht te brengen. 32 Belgische volksvertegenwoordigers (over de partijgrenzen heen) ondertekenden een paar jaar geleden een verklaring waarin de schending van de mensenrechten in deze zaak werd veroordeeld.

Consequente houding!

Is dit geen unieke kans om ook een ‘buitengewone humanitaire inspanning’ te doen en deze onmenselijke situatie teniet te doen? Wachten deze wereldleiders op de verjaardag van Fidel Castro van aanstaande donderdag misschien? Of kan de verjaardag van Obama van afgelopen week een reden zijn?

Als politicus, als jurist, maar vooral als mens ben ik geschokt door de inconsequente houding van de VSA. Als grootste wereldmogendheid, als zogenaamde wereldleider in anti-terreurbestrijding en ‘grootste democratische staat’ (in tegenstelling tot Noord-Korea), verwacht ik dat ze hier ook naar handelen en een consequente houding aannemen. Het zou hen sieren en bewijzen dat ze niet enkel spreken over rechtvaardigheid…

Blijkbaar kan enkel internationale druk en (media-)aandacht deze zaak vooruit helpen. Ik richt dan ook een verzoek naar de nieuwe Belgische Minister van Buitenlandse Zaken en de nieuwe Vlaamse Minister van Buitenlandse Aangelegenheden om een voortrekkersrol te spelen en (diplomatieke) druk te zetten om tot gerechtigheid te komen in deze zaak.

Ook richt ik een brief aan de VSA-ambassadeur in België ter ondersteuning van het lot van de 5 Cubanen. De Verenigde Naties en Amnesty International hebben we in deze zaak alvast aan onze kant.