Dubbele moraal
De Verenigde Staten leggen Cuba al meer dan 40 jaar een zware economische blokkade op en schenden zo de soevereiniteit van de staat en het Volkenrecht. Daarbovenop financieren ze anti-Cubaanse organisaties in Miami om terreuraanslagen te plegen op Cuba. Dat heeft al duizenden Cubanen het leven gekost. Cuba probeert zich te beschermen tegen deze vorm van terrorisme door jonge mensen in anti-Cubaanse organisaties te laten infiltreren. Dat was wat de 5 gevangen Cubanen ook deden. Ze zochten bij de anti-Cubaanse terreurgroepen naar informatie in de hoop op die manier terroristische aanslagen tegen Cuba te kunnen voorkomen.
Bush wil met zijn ‘oorlog tegen het terrorisme’ elke vorm ervan uitroeien, wat hem niet belet zelf mensen (onrechtmatig) gevangen te zetten als ze zich verzetten tegen het (staats)terrorisme van de V.S.
Bush hanteert dus een dubbele moraal in zijn ‘war on terror’. Of hoe kan je anders verklaren dat de Verenigde Staten zelf terroristen in bescherming nemen(denk maar aan Luis Posada Carriles en Orlando Bosch die onder meer verantwoordelijk zijn voor 73 doden bij de bomaanslag tegen een Cubaans vliegtuig), maar anderzijds wel vijf onschuldige antiterroristen van hun vrijheid beroven.

Vrijlating nu!
Na de uitspraak van het Hof van Beroep in Atlanta zou je denken dat de 5 Cubanen binnen de kortste keren vrijgelaten zouden worden. Al was het maar om het onrecht dat hen de voorbije 7 jaar aangedaan is wat te compenseren: zo mochten ze geen advocaat raadplegen, hun echtgenotes kregen geen bezoekrecht, ze kregen geen eerlijk proces,…
Maar het openbaar ministerie zet nu alles op alles om een vrijlating te beletten. Het is nochtans simpel: het vonnis van de vijf is geannuleerd, hun straffen zijn ongedaan gemaakt, er is dus niks meer dat het gevangenzetten van de ‘Cuban Five’ nog langer rechtvaardigt.
Elke rechtgeaarde politicus moet zich dus voor 100% achter de eis van de verschillende ‘Free the Five’-comité’s scharen en de vraag tot vrijlating met alle overtuiging en via alle kanalen onderschrijven.

Een rechtlijnig beleid?
Intussen valt te vrezen dat de Verenigde Staten ook niet van plan zijn rekening te houden met het VN-rapport van mei 2005 over deze trieste zaak. In dat rapport wijst de VN-Commissie voor de Rechten van de Mens op de mensenrechtenschendingen in de zaak van de ‘Cuban Five’ en veroordeelt de arrestaties als willekeurig. Ook de uitspraak van het Hof van Beroep in Atlanta wordt met de glimlach naast zich neergelegd.
Amnesty International heeft de Amerikaanse overheid ook al verscheidene vragen gesteld over de behandeling van de ‘Cuban Five’. Maar Washington blijft volharden in de boosheid, ondanks het manifeste ongelijk. Wordt het niet hoog tijd dat deze verwerpelijke politiek ten opzichte van Cuba aan de kaak gesteld wordt? Zo zie je maar hoe hard de V.S. het meent met zijn ‘oorlog tegen het terrorisme’. Of hoe ‘krom’ kan een ‘rechte V.S.-lijn’ zijn?

Internationale solidariteit
De zaak van de ‘Cuban Five’ is nog relatief onbekend. Het gaat nochtans om een ernstig geval van schending van de mensenrechten. Alleen een sterke internationale solidariteit kan de ‘Cuban Five’ vrij krijgen, zoveel is duidelijk. De internationale gemeenschap heeft dan ook een verpletterende verantwoordelijkheid in deze. Die internationale gemeenschap moet dringend de vrijlating van de ‘Cuban Five’ ondersteunen en de muur van stilte rond dit onrecht doorbreken.
Aan Europa om tegen 13 februari 2006 – de dag waarop het Hof van Beroep in Atlanta de zaak heropent - een coherente strategie te ontwikkelen in deze zaak en voldoende druk te zetten om een rechtvaardige oplossing te forceren. Vlaanderen en België kunnen daarin de voortrekkers zijn.