|
Er zijn geen drie letters uit ons zessentwintigkoppig alfabet die in een welbepaalde volgorde zoveel stofdoen opwaaien in ons land als de B, de H en de V. Op zichzelf zeer normaleletters, niets verschillend van hun collega’s in het alfabet. Samen eendodelijke combinatie die al menig politicus, partij en regering een politiekekater bezorgde. Maar liggen hier, naast een loodgieter en enkeleWetstraatbewoners, veel mensen wakker van?
In tegenstelling tot wat vooralVlaams-nationalisten u graag op de mouw spelden, stelt het Grondwettelijk Hofniet dat B-H-V kost wat kost moet gesplitst worden. De volgende verkiezingenkunnen perfect op een grondwettelijke manier doorgaan als we durven afstappenvan de provinciale kieskringen. Een terugkeer naar de arrondissementelekieskringen is bijgevolg een mogelijke uitweg uit deze institutionele crisis,die tegen april opnieuw dreigt te escaleren. En waarom zouden we deze optieuitsluiten? Bijkomend voordeel is datarrondissementele kieskringen dichter aanleunen bij de dagdagelijkse realiteitdan (grote) provinciale kieskringen. Het is voor een beginnend politicus uitOudenaarde nu eenmaal zo goed als onmogelijk om (politieke) voet aan de grondte krijgen in Gent. Net zoals het voor een politicus uit Lokeren niet zoevident is om dat in Aalst te verwezenlijken. Tenzij je natuurlijk al eenvedettenstatus hebt verworven, je al enkele nummer 1-hits op je palmares hebtof je enkele sportieve medailles op de schoorsteen hebt staan. Met de grootte van dekieskringen schiet ook het aantal bekende Vlamingen die op het politiek toneelverschijnen de lucht in. Die ‘witte konijnen’ blinken doorgaans niet uit inpolitieke kennis en veranderen al snel in grijze boa’s met hangende pootjes.Provinciale kieskringen verhogen de vedettenstatus van de politiek enstimuleren partijen om bekende vlamingen aan te trekken. Maar daar kan deessentie van politiek toch niet over gaan? Eind 2009 telde Vlaanderen220.000 werklozen. Tegen eind 2010 zullen er dat 280.000 zijn. Dat is 100.000meer op twee jaar tijd. In Opel Antwerpen staan 2.600 jobs op de helling, omnog maar te zwijgen van het aantal jobs dat in de toeleveringsbedrijven op hetspel staan. Stuk voor stuk mensen die wel ietsanders aan hun hoofd hebben dan de splitsing van een kiesarrondissement. Zeverwachten van hun politici, partijen en regeringen hetzelfde. De uitweg is dus simpel: keerterug naar de arrondissementele kieskringen en de volgende verkiezingen zijnperfect wettelijk. Dat je de politiek daardoor opnieuw dichter bij de mensenbrengt is een bijkomend voordeel. Dat je hierdoor het aantal Vlaamse ‘vedetten’in het Parlement vermindert kan alleen de kwaliteit ten goede komen. Datpolitieke goochelaars met grote hoeden vol witte konijnen daarmee tot hetverleden behoren is enkel een pluspunt. Wie heeft het lef om mee voordeze oplossing te kiezen? |
