Onze bevolking vergrijst. Dat is geen wispelturigheidje, dat is een vaststaand gegeven. Als we onze senioren ook de komende jaren een zorgenloze oude dag en een dak boven hun grijzende hoofd willen geven, moeten er de komende jaren honderden plaatsen bijkomen. Geen probleem! Privé-investeerders hebben het vandaag wel ongeveer gehad met de bokkensprongen van de financiële markten en hebben hun zinnen op iets veiligers gezet: de rusthuissector. Booming business. Bordje ‘volzet' gegarandeerd. Kortom veilig winstenplaatje in onzekere financiële tijden. Droomscenario toch?

 Laat u niets wijsmaken.Commerciële goudzoekers investeren niet in rusthuisbedden voor uw blauwe ogenof uw  grijze haren. Ze willenwinst. Liefst snel en veel.  En naveel winst, komt meer winst en schiet de dagprijs omhoog. En na meer winstwordt er bespaard op personeel en wordt er ingeboet aan kwaliteit. Enkel hethoogstnodige, geen extraatjes. Alle folietjes die een oude dag allesbehalvegrijs maken, vallen weg. Geen bingo, enkel "mens-erger-je-niet!"

Vandaag rekenen commerciëlerusthuizen veel hogere ligdagprijzen aan dan hun publieke tegenhangers. Als jeweet dat een werknemerspensioentje zo'n 990 euro per maand bedraagt en eenrusthuisbed gemiddeld 1.320 euro kost, is de rekening snel gemaakt. En als derekening niet klopt, kloppen we aan bij het OCMW. Op die manier worden de winstenvan de commercie en de dividenden van de aandeelhouders onrechtstreeksgepresenteerd aan de burger. Beetje pervers toch?

Ook lokaal kreunen besturenonder de financiële crisis. En dan lijkt besparen op korte termijn en deverkoop van OCMW-rusthuizen een gemakkelijke oplossing. Dat  het prijskaartje op lange termijn ophet bord van de belastingsbetaler komt, is voor de volgende politiekelegislatuur. Wat gebeurt er met onze oude dag als lokale besturen beslissen omhun openbare rusthuizen in de etalage te zetten? Willen we evolueren naar eenzorgmodel waar enkel senioren met een dikke portefeuille toegang krijgen enwaar zorgverstrekkers genoodzaakt zijn om te rekenen in cijfertjes en niet inmensen?

Als we de levensstandaardvoor alle senioren willen garanderen en betaalbaar willen houden en we ervoorwillen zorgen dat het personeel niet het kind van de rekening wordt, is er eenmaatschappelijk debat nodig. Want oud worden we allemaal, met of zonder dikkeportefeuille. De vraag is of we onze oude dag willen verkopen aan de hoogstebieder?