Dat de V.S. een anti-Cuba politiek voert, is geen geheim. De economische blokkade houdt al sinds 1960 aan en is de langste uit de geschiedenis. Wat wel geheim wordt gehouden zijn andere middelen die de VS gebruikt om Cuba te destabiliseren: de financiering van dissidenten en terroristen, de financiering van paramilitaire organisaties en anti-Cubaanse journalisten, enz. Vreemd toch dat een land dat de strijd tegen het terrorisme hoog in het vaandel voert er zelf niet voor terugdeinst om terroristische methodes te hanteren en om mensen gevangen te zetten die zich hiertegen vertzetten,  zoals met de vijf gebeurde. 

Kafka in de V.S. 
De arrestatie van de vijf Cubanen vond plaats in de nasleep van een zoveelste incident tussen de V.S. en Cuba in 1998. Wat volgt na de arrestatie van de vijf Cubanen is een aaneenschakeling van wetsovertredingen, onterechte aantijgingen en schendingen van de mensenrechten die later door de Verenigde Naties tevergeefs zullen aangegrepen worden om hun vrijheid te eisen. Een schijnproces volgt, waarvan de uitslag onder druk van de regering Bush werd bepaald. Een aaneenschakeling van nooit geziene feiten doet zich voor. De vijf worden 17 maanden in isoleercellen opgesloten, pas 8 maanden na de opsluiting wordt de hoofdaanklacht geformuleerd. De openbare aanklager wil de aanklacht laten vallen wegens te weinig bewijslast wat wordt geweigerd door het hoger gerechtshof. In 2001 worden de vijf in Miami – de hoofdstad van de anti-Cubaanse lobby in de VS – over de hele lijn, maar zonder bewijslast, schuldig bevonden. Van spionagedocumenten is er geen spoor, wat door het gerecht omzeild wordt door hen te veroordelen voor ‘intentie tot spionage’. Er volgen abnormaal zware straffen. Twee echtgenotes kregen inmiddels nog geen inreisvisa en konden hun man in geen 9 jaar bezoeken, wat door Amnesty International scherp veroordeeld werd. In 2005 oordeelde het hof van beroep dat in Miami geen eerlijk proces mogelijk was. Een jaar later besluit datzelfde hof om de beslissing van 2005 ongedaan te maken. Op 20 augustus 2007 werd opnieuw een  hoorzitting gehouden – ook ongezien in de Amerikaanse geschiedenis – waarin de verdediging de verschillende argumentaties van de openbare aanklager opnieuw zal aanvechten. Hiervoor krijgen ze ‘een vol halfuur’ de tijd. Als politicus, als jurist, maar vooral als mens ben ik geschokt door de houding van de V.S. Dit omwille van hun positie als grootste wereldmacht en de zogenaamde wereldleider in anti-terreurbestrijding.  

De V.S. heeft nu ook zijn ‘Guilford Four’
Hoelang zal deze vaudeville nog duren? Het is meer dan duidelijk dat politieke motieven aan de basis liggen van de veroordeling. Blijkbaar wordt nu de strategie gehanteerd om het proces zo lang mogelijk te rekken; het eindeloos verder procederen voor vijf onschuldige mensen die samen reeds meer dan 45 jaar van hun leven verloren. Een bewijs dat justitie in de V.S. de politieke agenda van het Witte Huis volgt, waarbij juridische en politieke motieven door elkaar worden gehaald. Deze zaak doet steeds meer denken aan de Guilford Four, waarbij de uitslag van de rechtszaak ook bepaald werd door de politieke agenda van de Engelse regering, en niet gebaseerd was op bewijzen. Een van de meest beschamende juridische dwalingen aller tijden…  De zaak van de Cuban Five lijkt een herhaling te worden van dit menselijke drama, alleen met minder internationale aandacht.

Waar blijft de internationale druk?
De zaak van de Cuban Five is nog relatief onbekend. Het gaat nochtans om een ernstig geval van schending van de mensenrechten. Alleen sterke internationale aandacht en druk kan tot een rechtvaardige oplossing leiden. Dit is wat onlangs ook gebeurde met de gevangen verplegers in Libië, de druk die wordt opgevoerd rond de Koreaanse gijzelaars in Afghanistan, enz. De internationale gemeenschap heeft een verpletterende verantwoordelijkheid in deze. Door verklaringen van parlementsleden, aanwezigheid op het proces, verhoogde media-aandacht (vorige week verscheen voor het eerst (!) een artikel in The New York Times over deze zaak), enz. worden bijdrages geleverd ter ondersteuning van het lot van de 5 Cubanen. Enkel internationale druk en (media-)aandacht kan deze zaak vooruit helpen. Als de V.N. en Amnesty oordeelden dat de gevangenhouding illegaal is en in strijd is met de mensenrechten, waar wacht de internationale gemeenschap dan nog op om deze schandalige manier van rechtspleging te veroordelen? De E.U. besliste in juni van dit jaar om een open dialoog met Cuba aan te gaan. Deze dialoog moet opengetrokken worden om een coherente strategie te ontwikkelen in deze zaak en voldoende druk te zetten om tot gerechtigheid te komen. Is hier een voortrekkersrol weggelegd voor een sterke (toekomstige) Minister van Buitenlandse Zaken (die naar alle waarschijnlijkheid niet tot de socialistische familie zal behoren)?

Meer info op: http://www.freethefive.org/ en http://www.cubanismo.net/